Beste collega-radiozendamateurs, vrienden en vijanden,
Geachte belanghebbende en veroorzakers,
Na, tijdens en zelfs al voor het QRT gaan van de repeaters in Amsterdam zijn ook de repeaters in Flevoland — PI1FLD, PI2FLD en PI3FLD — definitief uit de lucht.
PI1FLD werd doorgehaald omdat deze betrekking had op APRS uit het verleden vanuit Almere. Daarna is de naam opnieuw in gebruik genomen door een groepje welwillende zendamateurs uit Almere, waarna deze om wat voor reden dan ook werd overgedragen aan een andere groep waar ik het in dit betoog liever niet over wil hebben.
Welke repeater zal de volgende zijn?
Wat gebeurt er met onze radiohobby?
Het begrip “onze” mag ik tijdens dit schrijven nog gebruiken, maar per 1 juni 2026 wordt dit “UW” Radiohobby. Ik mag mijn radioroepnaam PE1NSL dan niet meer gebruiken. Ik heb deze opgezegd.
Ruim 50 jaar geleden ben ik begonnen met de roepnaam PIRAAT. (Pappa India Romeo Alpha Alpha Tango). In november 1987 maakte de RCD (Radio Controle Dienst) daar definitief een einde aan.
Kort daarna werd ik Radio Zendamateur.
Nu, 50 jaar later hang ik definitief mijn microfoon aan de wilgen.
Ik doe dit niet vrijwillig, Maar ik weiger mee te werken aan dit beleid van de overheid en de beïnvloeding door mede beheerders.
Ik word nu iets waar ik vroeger altijd een hekel aan had: een schrijver.
Voor sommige blijf ik een goede vriend; anderen zullen mijn bloed wel kunnen drinken.
De mensen die mij goed kennen weten dat uiteindelijk een ieder krijgt wat hem toekomt!
En KARMA wordt mijn vriend.
(Karma is a Bitch.)
Wie of wat is de “sluipmoordenaar” van de Nederlandse Radio Zendamateur?
Over de Repeaters in Amsterdam weet ik niet alles. Heel vroeger stond hij volgens mij nog ergens op Langswater in Amsterdam-Osdorp, later aan de Wibautstraat. Waar de repeater daarna naartoe verhuisde, ben ik even kwijt — net als mijn paspoort waardoor ik Amsterdam bijna niet meer binnen kom.
De website ASDREP.nl is offline, de inhoud daarvan is mij onbekend.
Feitelijk geeft dit al aan dat er hier in Nederland iets goed mis is.
Wat Amsterdam betreft moet ik het daarom doen met wat mij is verteld en wat mij nog bijstaat uit het verleden.
Laat ik vooropstellen dat ik de beheerders dankbaar ben voor de jarenlange inzet waarmee zij vrijwillig radiozendamateurs hebben ondersteund met repeaters, in een tijd waarin een antenne op het dak allang niet meer vanzelfsprekend is.
De energie die zij erin hebben gestoken is enorm. Ook de kosten die zij — gesteund of uit eigen zak — moesten dragen zijn de laatste jaren dusdanig gestegen dat het de spuigaten uitloopt.
Ik spreek als oud-beheerder uit ervaring.
In Flevoland speelt echter nog iets anders. Daar kom ik later uitgebreid op terug. Of lees alvast de andere pagina’s op deze en de vele reviewsites over de eigenaren van de radio- en mediatransmissietorens in Nederland.
Het kostenplaatje
De locatie waar een repeater wordt geplaatst — of beter gezegd: waar antennes boven het dak mogen worden geïnstalleerd — is voor Amsterdam grotendeels onbekend terrein voor mij.
Wel weet ik dat in de jaren tachtig de gemeente ooit bij mij op de stoep stond om te vertellen dat een mast van het dak verwijderd moest worden. Toen ik de deur opende en zei: “Gaat uw gang”, droop men met de staart tussen de benen af.
Die goede oude tijd komt nooit meer terug.
Over Lelystad en Almere zou ik een complete boekenreeks kunnen schrijven. Een serie die je met handschoenen moet aanpakken, omdat de inhoud enorm stinkt.
De vergunningen
Met de komst van de digitale communicatie wordt er veel stukgemaakt.
De overheid (het ministerie lacht zich inmiddels helemaal krom)
Waarom men lacht kan verschillende betekenissen hebben. Sommige mensen krijgen bijvoorbeeld een enorme lachstuip wanneer ze een vraag niet meer goed kunnen beantwoorden.
Het is maar net waar je de klemtoon legt.
Er was eens — en dit is geen sprookje — een medewerker die precies wist wat de gevolgen zouden zijn van de komst van digitale communicatie. Sommigen hebben in het verleden direct contact gehad met deze man en zullen bevestigen dat wat ik nu schrijf op waarheid berust.
Hij werkte bij Agentschap Telecom, later de RDI, en daarvoor de RCD. Inmiddels is hij gepensioneerd.
De woorden die onlangs door een van zijn oud-collega’s werden uitgesproken, hebben mij diep geraakt. Men beweerde dat deze man vlak voor zijn pensioen een fout zou hebben gemaakt.
Ik kan zulke uitspraken moeilijk waarderen. Wie de situatie achteraf goed bestudeert, ziet namelijk dat deze man heel goed wist wat hij deed.
Er bestond ooit een duidelijk onderscheid tussen verschillende typen repeaters, zichtbaar in de prefix:
- PI1 digitaal (onder andere APRS) zowel 2 meter, 70 cm en hoger
- PI2 70 cm (analoog)
- PI3 2 meter (analoog)
- PI6 ATV (analoog en digitaal) zowel 70 cm, 23 cm en hoger
De man die het volgens zijn collega fout heeft gedaan deed het volgende:
- PI1 digitaal kreeg de prefix PI2
- PI2 analoog behield de prefix PI2
- PI3 analoog kreeg de prefix PI2
De rest is mij onbekend, maar dit is wat wij kregen in Flevoland. en zo kon een andere beheerder in Flevoland (bijvoorbeeld Almere) dezelfde suffix FLD aanvragen voorafgegaan door de prefix PI1 of PI3.
De huidige situatie:
- PI1 digitaal (vermoedelijk 70 cm) bijvoorbeeld Dstar Almere
- PI2 analoog en digitaal 70 cm dus ook APRS
- PI3 analoog en digitaal 2 m dus ook APRS
En toen ging het licht uit, weet u het nog?
Welkom bij de overheid en het ministerie in Nederland.
De inmiddels gepensioneerde man zag dit jaren geleden al aankomen.
Voor iedere prefix is tegenwoordig een aparte vergunning nodig, en uiteraard hangen daar kosten aan vast. Volgens mij is dát uiteindelijk de doodsteek geweest voor Amsterdam.
Maar mocht iemand meer weten, laat het vooral weten. Dan pas ik dit aan.
Zwijgen is zelfmoord.
Het kostenplaatje in Flevoland:
Op 18 juni 2020 kreeg ik één vergunning met de roepnaam PI2FLD.
Onder deze vergunning vielen:
- APRS met de roepletters PI2FLD
- Een relaisstation op 2 meter met de roepletter PI2FLD
- Een relaisstation op 70 cm met de roepletter PI2FLD
De kosten bedroegen € 184 voor 3 jaar, tot 18 juni 2023.
Ook na die datum hebben de repeaters enige tijd zonder vergunning doorgedraaid.
Waarom? Dat is een lang verhaal waarin ik mij zal beperken. Ik kom hier later op terug.
Deels onwetendheid, deels onduidelijkheid, maar ook sabotage en — naar mijn mening — een misdrijf gepleegd met onze zenders door de eigenaar van de toren in Lelystad.
Op 18 maart 2024 kreeg ik voor het eerst de gelegenheid om dat misdrijf te stoppen.
Zelfs de RDI kon mij vóór die datum niet helpen en heeft de situatie feitelijk gedoogd. Dat kan ik nog steeds moeilijk bevatten.
Op 16 juni 2024 kreeg ik nieuwe vergunningen. Ik had er slechts één aangevraagd, maar ontving er twee:
- PI2FLD analoog Phone en APRS 70 cm
- PI3FLD analoog Phone en APRS 2 meter
De kosten: €249 per vergunning voor drie jaar.
Totaal: €498.
Van €184 naar €498 in vier jaar tijd.
Misschien stond het ergens op internet vermeld, maar als dit de manier van communiceren is, dan valt een groot deel van de oudere generatie direct buiten de boot.
Wij zijn immers niet opgegroeid met computers. Wij werkten nog met onze handen.
Is dit ook waar Amsterdam tegenaan liep? Of speelde er meer?
De repeaters in Amsterdam hebben immers eveneens enige tijd zonder vergunning gedraaid.
Dat is geen toeval. Er is simpelweg iets goed mis in Nederland.
Extra kosten voor toezicht — welk toezicht?
Sinds 2021 laat de RDI beheerders van repeaters betalen voor toezicht.
Laat ik duidelijk zijn: deze beheerders zijn vrijwilligers. Zij ondersteunen radiozendamateurs en verdienen daar niets aan.
Sterker nog: zij zorgen ervoor dat meer zendamateurs actief kunnen blijven, mobiel of vanuit huis zonder grote antenne-installaties.
Feitelijk werken deze vrijwilligers dus indirect in het belang van de RDI — met als verschil dat zij financieel worden uitgekleed door dezelfde instantie.
Waarom veranderde dit in 2021?
Ik weet dat de VERON hier aandacht aan heeft besteed en zich tegen deze toezichtskosten heeft verzet.
Wat ik nog veel belangrijker vind, is communicatie vanuit de overheid.
Uitspraken als:
- “Het stond in de Staatscourant”
- “U kunt het op internet vinden”
- “Het staat ergens op onze website”
zijn, wat mij betreft, onvoldoende richting radiozendamateurs.
Als u een auto koopt, verwacht u toch ook niet dat later ineens blijkt dat de stoelen apart betaald moeten worden? Volgens mij bestaan daar wetten en regels voor.
Ook voor de overheid.
En dan de facturen…
De toezichtskosten worden gecombineerd met de jaarlijkse factuur voor de persoonlijke zendmachtiging.
Bij de omschrijving staat onder regel 2 en 3 dat het gaat om Tarief Relais en bakenstations voor een periode van 1 jaar. Het ordernummer is vervolgens <onbekend>
Schiet mij maar lek.
Door alle veranderingen binnen de RDI ontstond bij mij de indruk dat vergunningen automatisch werden verlengd en betalingen jaarlijks zouden plaatsvinden. Van veel veranderingen wist je op het moment van aanvragen nog niets. Zeker niet dat het hier gaat om kosten voor toezicht.
En zo word je ineens — zonder het zelf te beseffen — een overtreder.
Dat overkwam mij.
En vermoedelijk gold hetzelfde voor de beheerders in Amsterdam.
Wat kost een repeater tegenwoordig echt?
De € 184 uit 2020 is niet reëel. Hier komt vanaf 2021 iets van € 85 per jaar bij voor toezicht. Houd het even op € 330 voor een redelijke vergelijking.
Voor exact dezelfde samenstelling in 2024 betaal ik nu:
2 x € 249 = € 498 voor drie jaar
2x € 101 = € 202 voor 1 jaar
2x € 101 = € 202 voor het tweede jaar
2x € 101 = € 202 voor het derde jaar
Totaal € 1.104
En wat krijg je daarvoor terug?
Een gedoogbeleid terwijl repeaters gegijzeld worden door organisaties die ik hier niet eens meer wil benoemen.
Waarom betalen wij voor toezicht als “gijzelaars” of “criminelen” hun gang kunnen blijven gaan met apparatuur waarop de RDI toezicht zou moeten houden?
Het einde van een tijdperk
Hoe het ook zij, De repeaters vallen bij bosjes om.
ASD bestaat niet meer
FLD bestaat niet meer
Dertig procent van Nederland heeft geen analoge repeaters meer.
Steeds meer radiozendamateurs stappen over op draadloze microfoons gekoppeld aan digitale nodes via internet. Daar bestaat een naam voor, maar die interesseert mij niet genoeg om hem nu op te zoeken.
Waar nog wel repeaters bestaan, daar werk ik niet meer aan mee, dit omdat dit niets meer te maken heeft met de techniek die de radiozendamateur zouden moeten nastreven.
Waarom hebben wij anders plaats moeten nemen in de schoolbanken en een examen moeten doen over de technische aspecten van een zender en een ontvanger?
Zelfs mijn kleindochter loopt al rond met een smartphone. Een vergelijkbaar product met de tegenwoordige communicatiemiddelen van een afgestudeerd radiozendamateur.
Niemand anders bepaalt voor mij wat ik wel of niet mag doen middels toegangscodes.
Bovendien ben ik van mening dat radiocommunicatie niet afhankelijk zou mogen zijn van internetdiensten.
Er speelt nog veel meer.
En dat stinkt behoorlijk.
Zeker met dit warme weer.
Tot slot
Mocht u mij ooit horen onder de naam PE1NSL dan heeft u te maken met een piraat tenzij iemand heel sterk in zijn schoenen staat en mij weet te overtuigen, dat wat ik doe niet slim is.
“De sluipmoordenaar”
Daar kom ik later uitgebreid op terug.
Of lees alvast de andere pagina’s op deze en andere reviewsites.
Alleen al het feit dat ik hier zoveel tijd, geld en energie in steek, zegt genoeg.
Twee kort gedingen, een bodemprocedure en wat nog gaat komen.
Het eerste kort geding werd doorgehaald.
Het tweede verloor ik officieel.
Maar feitelijk heeft geen van beide partijen gewonnen.
De stoelen in de auto zijn misschien niet betaald, maar ze zitten er nog steeds in.
Een korte opsomming over de verdachte in “De Sluipmoordenaar”:
- De eigenaar van de Radio en Mediatorens in Nederland
- De RDI van het Ministerie Economische zaken en milieu
- En vergeet niet een enkele collega Radio Zendamateur/ beheerder
En voor mij stopt hiermee mijn radiohobby.
Chris Koeree (PE1NSL)
Pingback: Na Amsterdam nu ook de repeaters Lelystad QRT! | regio04